Dun des places-Lac Settons

2 september

8.15 ontbijt. Sandwich en water mee en ca 9.uur weer op pad. De hoogte weer in en niet zo'n beetje. De rugzak trekt je dan erg naar beneden en het is een aanslag op je rug en knieën. Het leek een beetje op de hoogste Ardennen. Zwaar.  De GR 13 is geen pad voor doetjes. En hoewel iedereen me dat al heeft gezegd nu zeg ik t zelf. Ik ben trots op mijn uithoudings- en doorzettings vermogen. Nooit gedacht dat ik dit zou kunnen. Dacht nog dit had ik 20 jaar geleden moeten doen maar ik denk dat t hetzelfde was geweest. Ook zwaar. Dit is er een van t rijtje:"Ik heb t nog nooit gedaan dus ik denk dat ik t wel kan. " Een beetje gek moet je ook wel zijn. Maar ik koos er zelf voor dus niet zeuren. Je wilde een mooie en afwisselende route. Nou die heb ik dus. 

Het was een taaie, zware en lange dag. Het zijn niet de kilometers maar de tijd die je erover doet om steeds weer omhoog te klimmen en weer te dalen en door rotsige grond. Zo blij met mijn nieuwe bergschoenen. Nog geen centje pijn of blaren. Kost een paar cent maar dan heb je ook wat. Waterdicht komt ook van pas. Ik  moet nog wel 's door een plas, over een riviertje. Geen moeite.

Na weer zo'n lange klim stopte ik weer even om uit te dampen. Letterlijk. Ik was nog geen mens tegengekomen in t bos dus trok ik mijn natte shirt uit om even te laten drogen en zelf ging ik in de zon staan om op te drogen. Even een energiereep erin en wat thee. Koffie was helaas op. Ik kon gelijk mijn slaapplek voor morgen regelen. Toen alles weer droog was me weer gefatsoeneerd en kon ik weer vertrekken. 

Ondanks dat ik een baguette voor de lunch mee had kwam ik toch onderweg een restaurant tegen en open ook. Dus me tegoed gedaan aan een groot glas alcoholvrij bier om al het vocht weer aan te vullen en ceasarsalade en koffie toe. Morgen kom ik aan in Anost. Eindelijk een plaats met winkels en een super. Moet hoognodig mijn voorraad bijvullen. De hele weg van Vézelay naar Anost geen enkele winkel gezien. Weinig dorpjes en zo die er zijn is er niets. Na deze lange dag zag ik eindelijk het meer liggen. Een groot afgegraven meer waar in de zomer vanalles op in  en aan te doen is maar nu is t seizoen echt over. Scholen zijn begonnen dus alles is stil en verlaten. Bijna dan. Tegen 17.15 uur bij mijn cabane aangekomen (soort slaaphut) sleutel opgehaald en kon ik eindelijk mijn lijf rust gunnen. Pas nadat ik het bed zo goed en kwaad als t ging had opgemaakt en mezelf had gedoucht. Ziet er leuk uit, ligt prima en uitermate slim bedacht. Nog even rondje over de camping gelopen na mijn baguette "diner"  tot de zon onderging.