Montcuq-Lauzerte (14km)

Het zag er zwaar bewolkt uit vandaag en voor het ontbijt begon het al te regenen. De verwachtingen waren ook niet best dus de regenjas maar in de aanslag. Ik was nog niet eens halverwege het dorp toen er een onweersbui losbarstte. Er was een markt in aanbouw, gezellig maar met regen niet fijn. Ik glipte n terras op en zag dat ie open was. Dus op mijn beste frans vraag ik netjes heeft u een café au lait. Zegt die vent hoe zeg je please in jou taal? Met andere woorden ik had s’il vous plaît moeten zeggen, alstublieft. Eerlijk ik voelde me net een kind die een standje kreeg. Nou dat kwam ff goed binnen zo op de vroege morgen zeg. Ik had de naam van deze plaats maar dan zónder de laatste q in gedachten....🤭

Enfin ik kreeg mijn koffie en toen ik weer weg wilde gaan en mijn rugzak omdeed stond hij met mijn stokken in zijn hand en gaf ze me aan. Ik keek diep in zijn ogen  en zei heel demonstratief:  "Merci beaucoup ".

Ik was t dorp nog niet uit een tweede hoosbui. Ik was net in t bos. Daar stond een picknickbank onder de bomen. Mijn regenbroek maar aangetrokken zo goed en zo kwaad als dat gaat want kennelijk werd dit zo'n dag. En dat klopt. Ik geloof dat de onweersbuien steeds heen en weer schoten leek het wel. Ik kwam in een klein plaatsje aan met een kerkje. Daar zag ik al een vrouw schuilen die ik eerder ook al had gezien. Hier is nog wel een plaatsje zei ze lachend  dus ik ook naar binnen en pelde me weer uit. Weer een sereen kerkje. Daar heb ik een tijdje gezeten. De vrouw was een Duitse, Imke en was ook vanuit Le-Puy-en-Velay onderweg maar ze gebruikte de malle postale voor haar bagage. Er kwamen nog meer mensen schuilen. Dat kan hier nog allemaal. Na verloop van tijd brak iedereen weer op. Ik merkte dat Imke een beetje op.mij wachtte. Kennelijk had zij behoefte aan een gesprek. We zijn een tijdje samen op gelopen. Het werd meer engels dan duits dat gaat me beter af. Soms loop je in een soort loopgraaf van leem of je kunt bovenlangs mits dat voldoende houvast biedt. Ik liep voorop en dacht bovenlangs te gaan maar dat ging voor geen meter omdat ik door de regen veel te bang was om weer uit te glijden. En er was geen houvast dus Imke hield mijn stokken.vast zodat ik elke boom kon omarmen om me daarna omheen te kunnen draaien naar de andere kant. Geen leuke exercitie. Toen via een steile helling achteruit naar beneden maar dat ging niet want mijn rugzak zat vast aan een tak. Ik moest met mijn eigen gewicht plus de rugzak door de knieën zodat de rugzak loskwam van de tak en dan sta je dus achterstevoren op n helling🫣. Ik was blij dat Imke er was want zij kon aanwijzingen geven en mij een hand toesteken om naar beneden te komen. Oh ik ben zo onhandig in die dingen. Enige tijd geleden deed ik ook zo iets. Grote plas voor me. Ga ik rechtsom of linksom. Ik koos rechts. Helemaal fout en zakte met mijn rechtervoet verder in de derrie. Dus weer terug. Een Fransman die net voorbij kwam zag dat en zei dat ik via de andere kant moest. Dat was ook beter maar daar moest ik hele hoge stappen voor zetten en zo groot zijn mijn benen niet dus moet je jezelf optrekken. De man stond al aan de andere kant maar bleef wachten totdat ik zover was en stak me een hand toe om mij weer op t pad te krijgen. Was heel attent van hem. Dit is al paar weken terug gebeurd maar zelfde idee. Fijn dat er mensen zijn dan om je te helpen. 

Na dit incident liepen Imke en ik weer verder tot aan een rustplaats en ik zei dat ik iets voor mezelf moest doen en dat ik hier even wilde blijven. Ze dankte voor de ontmoeting en het gesprek en wenste me bon chemin. Wederzijds en ik was weer op mezelf. Even gepauzeerd en daarna richting Lauzerte. Ik kwam nog voorbij wat lavendel velden. Nog wat in de knop maar al goed te zien. Lauzerte is ook weer een middeleeuws plaatsje maar t ligt hoog op een heuvel. Eerst moet je steil naar beneden waar je  je aan een touw kan vasthouden. Dan stuk rechtdoor en dan zie je de plaats al liggen en dan wéét je ik moet daar naar boven. Allemaal gelukt maar ik doe er veel langer over. Aangekomen bij de gîte en welkom geheten door Myriam met de welbekende siroop en water. Er kwamen steeds meer pelgrims binnen allemaal vrouwen. De enige man die uiteindelijk binnen kwam bleek bij de gîte communale te moeten zijn maar die was dicht dus kwam hij bij ons. Het gezelschap bestond uit 2 duitse 1 zwitserse, 1 Hollandse, 5 franse gasten. Maaltijd een linzen soep, saucijsjes met een groenteomelet en rijst, heerlijk geitenkaasje en een tartin abricot. Meestal wordt er na het eten gelijk afgerekend en krijg je een stempel in je crédenciale. S'morgens staat alles klaar op koffie en thee na die zet je zelf aan en ieder kan zijn/ haar gang gaan en weggaan wanneer die wil. 

Voor het eten was ik nog even t plaatsje zelf in gegaan. Klein maar fijn. Centraal pleintje, uiteraard een kerk en veel kunstenaars met galeries. Ook een prachtig uitzicht over t land want t ligt hoog. Na t eten nog even internet en dan plat. Morgen weer verder.