Limogne-en-Quercy-Vaylats (17km)

Vanaf de camping liep ik eerst een stukje terug naar Limogne. Dom want notabene vlakbij, naast de benzinepomp op de hoek was een supermarkt en die had ik helemaal niet gezien. Dus ik liep naar t dorp voor wat brood onderweg. Helaas geen sandwiches. Dan maar weer een croissant en een chocoladebroodje. Daar leef ik nu op plus stokbrood met jam. Lekker maar niet echt voedzaam denk ik. Weer terug en toen kwam ik dus langs die super. Dommage! Had ik beter kunnen doen. Te laat.  Vandaag en de dagen erna bleef de weg een beetje monotoon. Wel lekker in de schaduw grotendeels maar weinig uitzichten onderweg. Vooral veel muurtjes die hier al van oudsher staan en die ze kennelijk ieder jaar in oktober weer repareren waar nodig door vrijwilligers. Ook heel apart soms hoe ze de muurtjes opbouwen zie foto's. En er zit volgens mij geen cement tussen dus droge stenen. Daar staat dit gebied kennelijk om bekend. Verder van die stenen bouwsels een soort schuilhut.  In Varraire stond aangegeven "Dit is de laatste epicerie  tot aan Cahors". Dus toen toch nog een yoghurtje, appel een stukje vaste kaas en cola gekocht. Je weet niet hoelang je erover doet en inmiddels weet ik dat je voldoende bij je moet hebben.Ook drinken. Meestal kom je wel iets tegen met wc en watertap maar in dit gebied is dat kennelijk spaarzaam. 

De weg naar het klooster was een zeer lange hete weg maar wel vol met papillons, vlinders in allerlei kleuren die soms in wolken om je heen vladderden. Zwarte, zwart-wit gevlekte, witte, bruin, bruin-oranje en het meest in het oog springen waren de paars-blauwe. Zo mooi dat ik die ook op de foto heb gezet. Later hoorde ik dat dit de mannetjes zijn van die soort. Het waren er zoveel dat t soms leek alsof ze met je mee vladderden. Dat maakt t pad dan weer wat leuker. Eindelijk dan de plaats Vaylats maar dan ben je er nog niet natuurlijk. Nog een kilometer verder in de hitte en dan sta je ineens voor een mega groot kasteel eigenlijk. Achter een bureau zat een man die heel wat extra's mee te sjouwen had qua vet. Hij moest even checken of ik er wel in mocht want ik stond niet op zijn lijst. Sjok sjok t kantoor uit en weer terug. T mocht, stempeltje in de pas, betalen en hij bracht me naar een ander gebouw waar iemand anders mij vertelde waar alles was en dat mijn kamer boven was met 2 anderen. Hier is het wel gescheiden mannen en vrouwen. Maar verder heb ik weinig idee gehad van een klooster. Er zitten nog 10 sœurs(nonnen) waarvan de jongste 85 is.  Verder bestaan ze voornamelijk van senioren die daar hun oude dag slijten geheel verzorgd en van de pelerins zoals wij. De kamers waren modern en niks deed je denken aan iets religieus. Dus ik had er een totaal ander gevoel bij dan je verwacht had. Ook verhuren ze hier vergaderzalen en zalen voor curssen enzo.  Verder prima hoor, mooie omgeving, prachtig pand maar gewoon een ander onderkomen. Feitelijk een toeristenhotel geworden.

Het verhaal hiervan heb ik deels gelezen. Ontstaan in de 18e eeuw door een arme jongen die zich tot doel stelde arme kinderen te helpen om in ieder geval onderwijs te krijgen en na veel omzwervingen en een goeddoende dame in de buurt kreeg hij de kans om zich te ontwikkelen tot een leraar  en hij werd later priester. Hij wilde een congregratie oprichten en met hulp van een jonge vrouw die ook haar roeping volgde werd dit klooster opgericht voor arme meisjes. Veel ervan werden later non. Het was dus ooit een nonnenklooster.  Tot zover mijn "vertaling" van de historie. Toen vielen mij  ogen dicht.